Veel mensen kennen Kenia van de reisfoldertjes. Een zonnige bestemming voor een vakantie, witte stranden en een safari om op zoek te gaan naar leeuwen. Dit beeld van Kenia is zeker niet verkeerd. De massale toeristenstroom brengt helaas niet een einde aan de armoede van de Keniaanse bevolking. Het merendeel van de Kenianen leeft ver onder de armoede grens en leeft van 1 dollar per dag.

De huidige Keniaanse regering is tot stand gekomen na veel verkiezingsgeweld in 2008. Een bemiddeling van Kofi annan eind frebuari 2008 leidde tot een compromis dat onder meer de vorming van een coalitieregering inhield. Mwaki Kibaki werd president en Raila Odinga premier. Deze regering zegt zich sterk te maken om de situatie van de bevolking te verbeteren. Geen gemakkelijke taak, de resultaten op het gebied van onderwijs zijn minimaal. De regering ondersteunt de Millenniumdoelen. Deze acht internationale doelstellingen werden in 2000 door 189 regeringsleiders opgesteld. Doelstelling 2 houdt in dat in 2015 alle kinderen basisonderwijs moeten kunnen volgen.Om dit doel na te streven maakte de Keniaanse regering in 2003 het basisonderwijs gratis. Er ontstond direct een enorme toestroom op het onderwijs. De regering zorgde helaas niet voor meer scholen en leraren, daardoor zijn er nog steeds grote problemen binnen het onderwijs.

Helaas is het onderwijs ook niet zo gratis als het lijkt. Ouders betalen nog steeds voor schoolboeken, uniformen en examengelden. Veel kinderen verlaten school omdat ouders de bijdrage niet op kunnen brengen. Dat er eten op tafel komt is nog steeds veel belangrijker dat het onderwijs van kinderen. Kinderen moeten vaak meehelpen met het vergaren van inkomen, bijvoorbeeld door fruit te verkopen of te helpen op het land. Veel Kenianen leven op deze manier steeds op de korte termijn, van dag tot dag. Onderwijs is op de lange termijn de enige uitweg uit de armoede.